Η pylidramas. gr θα εστιάσει, με σειρά αναρτήσεων, στην προβολή παλιών Δραμινών, που υπήρξαν μεγάλοι από το ίδιο τους το έργο αλλά και το ήθος με το οποίο το υλοποίησαν − ανεξάρτητα αν αναδείχτηκαν σε δημόσια αξιώματα.
Δημήτριος Κραχτίδης (1909-1983). Ένας ξεχωριστός άνθρωπος
Ο Δημήτριος Κραχτίδης στάθηκε μεγάλος, και αγαπημένος στους Δραμινούς, χάρη στο ήθος και την υποδειγματική ακεραιότητα του. Γεννημένος στην Αδριανούπολη, ακολούθησε το 1922, με την απορφανισμένη από πατέρα οικογένειά του, τον δρόμο της προσφυγιάς. Στα αυτοβιογραφικά του σημειώματα και στο ιδιόχειρο χειρόγραφο «Ανοικτή επιστολή. Η μετά θάνατον επιθυμία μου» σημειώνει:
«Σπούδασα με στερήσεις, ήμουν τρόφιμος του τότε Κεντρικού Ορφανοτροφείου Αρρένων Δράμας, με τρεξίματα της μάνας μου. Τα καλοκαίρια, διακοπές σχολείων, δούλευα σε χειρωνακτικές εργασίες. [..]Τα χρόνια που σπούδαζα εγώ στην Αθήνα [το 1930, στην Ακαδημία Σωματικής Αγωγής] υπήρχε ένας συνοικισμός, ελέγετο Πολύγωνον, κοντά στη σχολή Ευελπίδων, είχε 400 σπίτια, παράγκες. Οι φοιτηταί έπρεπε να πάρουν από το Συνοικισμό 40 σπίτια. Από τα 40 σπίτια κάθε σπίτι είχε 3 δωμάτια, κάθε δωμάτιο είχε τρία κρεβάτια, κάθε φοιτητής εδικαιούτο ένα κρεβάτι και όλοι ήμεθα μια χαρά. Όσοι είχαν χρήματα νοίκιαζαν έξω δωμάτια. Για μας τους φτωχούς ήταν η σωτηρία μας.
Κάποτε ήρθε η Μάνα μου για θεραπεία στα μάτια και έπρεπε να κοιμηθεί η καημένη. Τόσο πλούσιοι ήμεθα, ώστε η καημένη μάς έφερε για δώρο βρασμένα καλαμπόκια, που τα φάγαμε σαν παντεσπάνι. Η μάνα μου κάθισε περίπου ένα μήνα. Τα κρεβάτια στενά, στα πόδια μου ήταν το κεφάλι της μάνας μου και αντιστρόφως.[…]» [1]
Tο 1941, έφεδρος υπολοχαγός, του «απενεμήθη το χρυσούν Αριστείον ανδρείας ως επιδείξας ηρωισμόν και αυτοθυσίαν εις τας επιχειρήσεις του Αλβανικού Πολέμου υπηρετών εις τμήμα Καράνταγ…»[2] . Την ίδια αυτοθυσία, με πλήθος τιμητικών διακρίσεων, εκδηλώνει και ως λοχαγός στα ΛΟΚ, κατά τον Εμφύλιο πόλεμο, στρατευμένος στον Εθνικό Στρατό, στην περιοχή του Έβρου, όπου και τραυματίζεται βαρύτατα (1948).
Μετεμφυλιακά, αναλαμβάνει ξανά υπηρεσία ως καθηγητής Σωματικής Αγωγής στο Γυμνάσιο Αρρένων Δράμας και στη συνέχεια, από το 1953, ως Επιθεωρητής. Ως εκπαιδευτικός άφησε τη σφραγίδα του για τις δημοκρατικές παιδαγωγικές αρχές του, για τον σεβασμό στους μαθητές του και την αμεσότητα επικοινωνίας μαζί τους. Αρετές καθόλου αυτονόητες σε καιρούς όπου η «σιδηρά πειθαρχία» και η παιδαγωγική του μαστιγίου ήταν κυρίαρχες.
Το 1970 συνταξιοδοτείται και αποσύρεται. Είναι αξιοσημείωτο ότι είχε ήδη αποποιηθεί το ευεργέτημα απονομής πολεμικής σύνταξης. Την απροσδόκητη άρνησή του αιτιολογούσε με τη ρητή θέση ότι ζούσε λιτά, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, επομένως θα του αρκούσε μόνο η σύνταξη του εκπαιδευτικού… Εύλογα οι παλαιότεροι Δραμινοί τον μνημονεύουν ως μοναδικό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αξιοπρέπειας.
Το αθλητικό κέντρο» «Δημήτριος Κραχτίδης», τοπόσημο αναφοράς σήμερα στο νοτιοανατολικό άκρο της πόλης, συντηρεί τη μνήμη του και στους νεότερους Δραμινούς.
Δημήτρης Ι. Σφακιανάκης
- 1. Αρχείο Μέμης Κραχτίδου-Ντούγκα.
- 2.E.Β. Bασιλείου, Δημήτριος Α. Κραχτίδης .Ο Άνθρωπος, ο Στρατιώτης, ο Παιδαγωγός, Χ.Π.Φαράκλα (Επιμ.), εκδ. ΔΕΚΠΟΤΑ 2002, σελ.133.
Η pylidramas. gr θα εστιάσει, με σειρά αναρτήσεων, στην προβολή παλιών Δραμινών, που υπήρξαν μεγάλοι από το ίδιο τους το έργο αλλά και το ήθος με το οποίο το υλοποίησαν − ανεξάρτητα αν αναδείχτηκαν σε δημόσια αξιώματα.
Δημήτριος Κραχτίδης (1909-1983). Ένας ξεχωριστός άνθρωπος
Ο Δημήτριος Κραχτίδης στάθηκε μεγάλος, και αγαπημένος στους Δραμινούς, χάρη στο ήθος και την υποδειγματική ακεραιότητα του. Γεννημένος στην Αδριανούπολη, ακολούθησε το 1922, με την απορφανισμένη από πατέρα οικογένειά του, τον δρόμο της προσφυγιάς. Στα αυτοβιογραφικά του σημειώματα και στο ιδιόχειρο χειρόγραφο «Ανοικτή επιστολή. Η μετά θάνατον επιθυμία μου» σημειώνει:
«Σπούδασα με στερήσεις, ήμουν τρόφιμος του τότε Κεντρικού Ορφανοτροφείου Αρρένων Δράμας, με τρεξίματα της μάνας μου. Τα καλοκαίρια, διακοπές σχολείων, δούλευα σε χειρωνακτικές εργασίες. [..]Τα χρόνια που σπούδαζα εγώ στην Αθήνα [το 1930, στην Ακαδημία Σωματικής Αγωγής] υπήρχε ένας συνοικισμός, ελέγετο Πολύγωνον, κοντά στη σχολή Ευελπίδων, είχε 400 σπίτια, παράγκες. Οι φοιτηταί έπρεπε να πάρουν από το Συνοικισμό 40 σπίτια. Από τα 40 σπίτια κάθε σπίτι είχε 3 δωμάτια, κάθε δωμάτιο είχε τρία κρεβάτια, κάθε φοιτητής εδικαιούτο ένα κρεβάτι και όλοι ήμεθα μια χαρά. Όσοι είχαν χρήματα νοίκιαζαν έξω δωμάτια. Για μας τους φτωχούς ήταν η σωτηρία μας.
Κάποτε ήρθε η Μάνα μου για θεραπεία στα μάτια και έπρεπε να κοιμηθεί η καημένη. Τόσο πλούσιοι ήμεθα, ώστε η καημένη μάς έφερε για δώρο βρασμένα καλαμπόκια, που τα φάγαμε σαν παντεσπάνι. Η μάνα μου κάθισε περίπου ένα μήνα. Τα κρεβάτια στενά, στα πόδια μου ήταν το κεφάλι της μάνας μου και αντιστρόφως.[…]» [1]
Tο 1941, έφεδρος υπολοχαγός, του «απενεμήθη το χρυσούν Αριστείον ανδρείας ως επιδείξας ηρωισμόν και αυτοθυσίαν εις τας επιχειρήσεις του Αλβανικού Πολέμου υπηρετών εις τμήμα Καράνταγ…»[2] . Την ίδια αυτοθυσία, με πλήθος τιμητικών διακρίσεων, εκδηλώνει και ως λοχαγός στα ΛΟΚ, κατά τον Εμφύλιο πόλεμο, στρατευμένος στον Εθνικό Στρατό, στην περιοχή του Έβρου, όπου και τραυματίζεται βαρύτατα (1948).
Μετεμφυλιακά, αναλαμβάνει ξανά υπηρεσία ως καθηγητής Σωματικής Αγωγής στο Γυμνάσιο Αρρένων Δράμας και στη συνέχεια, από το 1953, ως Επιθεωρητής. Ως εκπαιδευτικός άφησε τη σφραγίδα του για τις δημοκρατικές παιδαγωγικές αρχές του, για τον σεβασμό στους μαθητές του και την αμεσότητα επικοινωνίας μαζί τους. Αρετές καθόλου αυτονόητες σε καιρούς όπου η «σιδηρά πειθαρχία» και η παιδαγωγική του μαστιγίου ήταν κυρίαρχες.
Το 1970 συνταξιοδοτείται και αποσύρεται. Είναι αξιοσημείωτο ότι είχε ήδη αποποιηθεί το ευεργέτημα απονομής πολεμικής σύνταξης. Την απροσδόκητη άρνησή του αιτιολογούσε με τη ρητή θέση ότι ζούσε λιτά, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, επομένως θα του αρκούσε μόνο η σύνταξη του εκπαιδευτικού… Εύλογα οι παλαιότεροι Δραμινοί τον μνημονεύουν ως μοναδικό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αξιοπρέπειας.
Το αθλητικό κέντρο» «Δημήτριος Κραχτίδης», τοπόσημο αναφοράς σήμερα στο νοτιοανατολικό άκρο της πόλης, συντηρεί τη μνήμη του και στους νεότερους Δραμινούς.
Δημήτρης Ι. Σφακιανάκης
- 1. Αρχείο Μέμης Κραχτίδου-Ντούγκα.
- 2.E.Β. Bασιλείου, Δημήτριος Α. Κραχτίδης .Ο Άνθρωπος, ο Στρατιώτης, ο Παιδαγωγός, Χ.Π.Φαράκλα (Επιμ.), εκδ. ΔΕΚΠΟΤΑ 2002, σελ.133.
Είχα την χαρά και την τιμή να τον έχω καθηγητή Γυμναστή (1956-1962)και Επιθεωρητή Γυμναστή της Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης. Ακόμη τον θυμάμαι που ερχόταν στην κατασκήνωση της Αλιστράτης με τα πόδια από την Δράμα, φορώντας στρατιωτικά άρβυλα. Ήταν λιτοδίαιτος και πάντα πρόσχαρος στην παρουσίαση του, αλλά και στην εργασία του ως Γυμναστής.Διακρίνονταν για το ήθος του και την ντομπροσύνη του.Αιωνία του η Μνήμη
Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και για την ανάρτηση μου. Ο καλός και αγαθός στην ψυχή καθηγητής Δ. Κραχτίδης ήταν ακέραια προσωπικότητα και το υπόδειγμα σε όλους τους καθηγητές της εποχής εκείνης. Δυστυχώς δεν παντρεύτηκε για οικογενειακούς νομίζω λόγους (είχε ανύπαντρες αδελφές). Όταν συνταξιοδοτήθηκε ο σεβαστός μας καθηγητής της Σωματικής Αγωγής αείμνηστος Δ. Κραχτίδης κανένας αναπληρωτής καθηγητής δεν κάλυψε το μεγάλο κενό που άφησε στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση των Γυμνασίων. Στην εξόδιο ακολουθία του που έγινε Δημοσία δαπάνη και με μεγάλες τιμές, όλοι οι Δραμινοί και εξέχοντες προσωπικότητες ανέφεραν για τον Μεγάλο, αλλά και ταπεινό άνδρα τις καλύτερες στιγές που έζησαν κοντά του. Στην νεκρώσιμη πομπή προηγούνταν τα παράσημα που επάξια κατέκτησε, ενώ οι Δημοτικές Φιλαρμονικές του Δήμου Δράμας και της Χωριστής παιάνιζαν πένθιμα. Ήταν μια από τις μοναδικές νεκρώσιμες τελετές που έγιναν και θυμόμαστε ακόμη στην πολύπαθη Δράμα….